தமிழ் திருமணங்களின் வெற்றி
தமிழகத்தின் கலாச்சாரப் பின்னணியில், 'திருமணம்' என்ற சொல் ஒரு சட்டப்பூர்வ ஒப்பந்தத்தையும் தாண்டி மிகப்பெரிய சமூக முக்கியத்துவம் கொண்டது. வெளி உலகிற்கு, தமிழ் திருமணங்கள் ஒரு அசைக்க முடியாத கோட்டையாகத் தெரிகின்றன. விவாகரத்து விகிதம் வெறும் 1-2% என்ற மிகக் குறைந்த அளவில் இருப்பதால், இது சமூக நல்லிணக்கத்தின் உச்சமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
ஆனால் பாரம்பரியம், பொருளாதாரம் மற்றும் உளவியல் ரீதியாக நாம் இதை உற்று நோக்கினால், ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது: இந்த நிலைத்தன்மை உண்மையான "வெற்றியின்" அடையாளமா? அல்லது இது ஒரு "கட்டாயக் கட்டுப்பாட்டின்" (Forced Bondage) விளைவா?
நவீன தமிழ் திருமணங்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் நாம் "வெற்றி" என்பதற்கான இலக்கணத்தைப் பார்க்க வேண்டும். நமது சமூகத்தில், ஒரு தம்பதி மரணம் வரை பிரியாமல் ஒன்றாக வாழ்ந்தால் மட்டுமே அது வெற்றிகரமான திருமணமாகக் கருதப்படுகிறது. இங்கே 'உணர்வுப்பூர்வமான நிறைவை' விட 'நீண்ட கால வாழ்வே' (Longevity) முதன்மையாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த அளவுகோலின்படி, ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசாமல், அன்பு இல்லாமல், வெறும் கடமைக்காக ஒரே வீட்டில் வாழும் தம்பதியினர் கூட "வெற்றியாளர்களே".
ஆனால், இன்றைய இளைய தலைமுறை வெற்றியை "நிபந்தனையற்ற அன்பு மற்றும் தோழமையின்" அடிப்படையில் பார்க்கத் தொடங்கியுள்ளது. இந்தச் சூழலில், குறைந்த விவாகரத்து விகிதம் என்பது மகிழ்ச்சியின் அடையாளம் என்பதை விட, அந்தத் திருமண பந்தத்திற்குள் இருக்கும் "கட்டுப்பாடுகளின்" அளவீடாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
பரிவர்த்தனைப் பொறி:
ஒரு சிறையின் நான்கு சாவிகள். பல தசாப்தங்களாக, தமிழ் திருமணங்கள் என்பது ஒரு காதல் பந்தத்தை விட ஒரு "வாழ்வாதார ஒப்பந்தமாகவே" இருந்து வந்துள்ளது. இந்த "பரிவர்த்தனைப் பொறியை" (Transaction Trap) நான்கு முக்கியத் தூண்கள் தாங்கி நிற்கின்றன:- பொருளாதாரச் சார்பு எனும் தரைதளம்: கலாச்சார ரீதியாக, "தாய்மை" என்பது புனிதமாகப் போற்றப்பட்டாலும், அது பெரும்பாலும் பெண்ணின் பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தைப் பறித்தே வழங்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பு மற்றும் குடும்பப் பொறுப்புகளுக்காகத் தன் வேலையைத் தியாகம் செய்யும் ஒரு பெண், மகிழ்ச்சியில்லாத திருமணத்திலும் சகித்துக் கொண்டு (Adjustment) வாழ்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இது அவளது விருப்பமல்ல, அது அவளது பிழைப்புக்கான தேவை.
- மேலாதிக்கச் சுவர்கள்: ஆண்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள கலாச்சார மேலாதிக்கம், தம்பதியினரிடையே சமமானப் புரிதலைத் தடுக்கிறது. தனது சொல்லே இறுதியானது என்று வளர்க்கப்படும் ஒரு ஆணால், தனது துணையின் சிறு சிறு உணர்ச்சிகளையும் தேவைகளையும் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை. இதனால் இருவருக்குமான நெருக்கம் குறையத் தொடங்குகிறது.
- உடைமை உணர்வு (Posessiveness) எனும் மேற்கூரை: குறிப்பாகத் தாய் மற்றும் மனைவி என்ற பொறுப்புகளில் இருக்கும்போது ஏற்படும் "உடைமை உணர்வு", துணையை அல்லது மகனை அளவுக்கு அதிகமாகக் கட்டுப்படுத்தத் தூண்டுகிறது. இது ஒருவரின் சுய அடையாளத்தை நசுக்குகிறது. இதன் விளைவாக, மோதல்களைத் தவிர்க்கப் பலரும் தங்களின் உண்மையான எண்ணங்களை மறைத்து வாழத் தொடங்குகிறார்கள்.
- குடும்பப் பொறுப்புகளைத் தாங்கும் ஆண்கள்: ஒரு தமிழ் ஆண் திருமணத்திற்குப் பிறகும் தனது உடன் பிறந்தவர்களின் கல்வி, திருமணம் மற்றும் பெற்றோரின் பொறுப்புகளைத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறான். இந்த அதிகப்படியான சுமை, அவன் தனது மனைவியுடன் செலவிட வேண்டிய உணர்வுப்பூர்வமான நேரத்தையும் சக்தியையும் உறிஞ்சி விடுகிறது.
உயிரியல் மாற்றம்:
சகிப்புத்தன்மை எப்போது உடையும்? இந்தக் கதையின் மிகச் சுவாரஸ்யமான திருப்பம் "உயிரியல் ரீதியான மாற்றம்" (Biological Pivot). ஒரு தமிழ் குடும்பத்தில் மோதல்கள் திருமணத்தின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் வெளிப்படுவதை விட, ஒரு பெண்ணின் மாதவிடாய் சுழற்சி நின்று (Menopause), அவளது இனப்பெருக்கக் கடமை முடியும் காலத்தில்தான் வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்குகிறது. மாதவிடாய் நிறுத்தம் ஏற்படும்போது, ஒரு பெண்ணின் அடையாளம் "தாய்" மற்றும் "பராமரிப்பாளர்" என்ற நிலையிலிருந்து மாறுகிறது. அதே நேரத்தில், அவளது குழந்தைகளும் பொருளாதார ரீதியாகச் சுதந்திரம் அடைகிறார்கள். இந்த தருணத்தில் அவளது மனம் ஒரு பெரிய மாற்றத்தைச் சந்திக்கிறது: இதுவரை கணவரைச் சார்ந்திருந்த அவள், இனி தன் சுதந்திரமான குழந்தைகளின் ஆதரவு தனக்கு உண்டு என நம்பத் தொடங்குகிறாள். சமூக அவப்பெயரைப் பற்றிய பயம் அவளிடம் குறைகிறது. முப்பது ஆண்டுகளாகத் தான் அடக்கி வைத்திருந்த குரலை அவள் மீண்டும் கண்டெடுக்கிறாள். இதுவே பல குடும்பங்களில் பிற்கால மோதல்களுக்கு (Late-stage conflict) முக்கிய காரணமாகிறது.புதிய பாதை:
நமது தீர்வை நாமே கண்டறிதல் இந்தக் கட்டாயக் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து ஒரு அறிவார்ந்த திருமண வாழ்விற்கு நாம் எப்படி மாறுவது? இதற்கான விடை மேலைநாட்டு முறைகளைப் பின்பற்றுவதில் இல்லை. மாறாக, நமது கலாச்சார மதிப்பீடுகளை நவீன தொழில்நுட்பத்தோடும் சட்ட விழிப்புணர்வோடும் இணைப்பதிலேயே உள்ளது.- சட்டப்பூர்வமான நீதி: பரஸ்பர விவாகரத்துக்கான காத்திருப்பு காலத்தைக் குறைப்பது மற்றும் "சரிசெய்ய முடியாத விரிசல்" (Irretrievable breakdown) ஏற்பட்ட திருமணங்களுக்கு எளிதாகத் தீர்வு காண்பது போன்ற சட்ட மாற்றங்கள் அவசியம். சட்டம் என்பது மக்களை ஒரு நச்சுத்தன்மையான பந்தத்தில் பூட்டி வைக்கும் கருவியாக இருக்கக்கூடாது.
- தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் சரியானத் தேர்வு: தொழில்நுட்பத்தை வெறும் கேளிக்கைக்காகப் பயன்படுத்தாமல், வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுக்க "ஆழமான ஆய்வுக்கு" (Deep Vetting) பயன்படுத்த வேண்டும். குடும்பங்கள் தலையிடுவதற்கு முன்பே, இருவரின் சிந்தனைகளும் மதிப்பீடுகளும் ஒத்துப்போகிறதா என்பதை நவீனத் தளங்கள் மூலம் இளைஞர்கள் கண்டறிய முடியும்.
- பொருளாதாரச் சுதந்திரம்: டிஜிட்டல் கல்வி மற்றும் வீட்டிலிருந்தே வேலை செய்யும் வாய்ப்புகள் ஒரு பெண்ணுக்குப் பொருளாதாரப் பலத்தை அளிக்கின்றன. ஒரு பெண் ஒரு திருமணத்தில் நீடிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்வது அவளது விருப்பமாக (Consent) இருக்க வேண்டுமே தவிர, அது அவளது பிழைப்புக்கான (Survival) கட்டாயமாக இருக்கக் கூடாது.
தமிழ் திருமணங்களின் எதிர்காலம்
நமது நோக்கம் விவாகரத்துகளை அதிகரிப்பது அல்ல; மாறாக, நிலைத்திருக்கும் திருமணங்கள் வெறும் "சமூகக் கட்டாயத்தால்" உருவானவை அல்ல என்பதை உறுதிப்படுத்துவதே ஆகும். நீண்ட கால வாழ்வு என்பது அன்பின் "விளைவாக" இருக்க வேண்டுமே தவிர, அன்பிற்கு "மாற்றாக" இருக்கக் கூடாது.
இளைஞர்கள் விவேகத்துடன் துணையைத் தேர்ந்தெடுக்கவும், அவர்கள் பொருளாதார மற்றும் சட்ட ரீதியாகத் தங்கள் காலில் நிற்கவும் வழிவகை செய்வதன் மூலம் நாம் தமிழ் திருமணங்களை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்த முடியும். "தியாகம்" என்ற பெயரில் சகித்துக் கொள்ளும் முறையை விடுத்து, "பரஸ்பர மரியாதை" என்ற அடிப்படையில் புதிய குடும்பங்களை உருவாக்குவோம். அப்போதுதான் ஒரு திருமணம் மரணம் வரை நீடித்தால், அதை உண்மையான "வெற்றி" என்று நம்மால் பெருமையுடன் சொல்ல முடியும்.
திருமண ஒப்பந்தத்தில் ஏற்படும் இந்த மாற்றம் நமது பாரம்பரியத்தின் வீழ்ச்சியாக உங்களுக்குத் தோன்றுகிறதா? அல்லது அடுத்த தலைமுறைக்கான அவசியமான மாற்றமாகத் தெரிகிறதா?
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக